Er is een ding waar ik een hekel aan heb en dat is het blijven liggen. Het baasje moet dat goed oefenen met mij. Het liefst blijf ik bij het baasje. Dan mis ik namelijk niks. Maar om zo in een donker bos achter gelaten te worden nee daar heb ik veel te veel minder leuke verhalen over gehoord. Het is wel heel kort dat ik alleen lig. Maximaal drie minuten maar toch. Wie weet wat er allemaal in die drie minuten kan gebeuren.

 

 

Daarom is het baasje dit dus nog steeds met me aan het oefenen. Onlangs heeft ze dus weer ee nieuwe plaats bedacht waar we dit kunnen trainen. Namelijk in het losloopgebied bij ons voor de deur. Echt een goede training met al die loslopende honden. Nu om heel eerlijk te zijn het wordt een losloopgebied genoemt maar niemand durft zijn hond daar los te laten. Bang dat na een goede sprint de hond ergens op een drukke weg staat.

 

 

 

Is dit dan wel een goede plek om het blijven liggen te oefenen. Ja eigenlijk wel. Vroeger was het zo dat wanneer ik ergens werd neergelegd ik zo snel mogelijk van die plek wegliep. Nu beperk ik me tot opstaan en een paar passen naar voren te zetten. Ook reageer ik voortaan heel goed op de fluit dus zo de weg opschieten zal waarschijnlijk niet snel gebeuren. Je weet het nooit want ongelukken zitten in de kleine hoekjes. Maar ik ga vooruit. Ook blijf ik voortaan liggen terwijl er in de buurt geschoten wordt. Ja de rust komt ook met de jaren. De baasjes hadden dit nooit gedacht maar het is zo.